لوح فشرده محصول مشترکی از دو شرکت فیلیپس و سونی بود

از آن زمان، بیش از ۲۰۰ میلیارد سی دی در جهان فروخته شده است و به رغم رواج دانلود کردن موسیقی از اینترنت، سی دی همچنان حرف اول را در بازار موسیقی می زند.

توسعه فن آوری سی دی به صورت مشترک توسط شرکت های فیلیپس و سونی صورت گرفت و به یکی از اصلی ترین ابزارهای ذخیره اطلاعات رایانه ای بدل شد.

نخستین سی دی موسیقی، آلبوم The Visitors گروه آبا بود.

هدف اصلی تولیدکنندگان سی دی، معرفی امکان تازه ذخیره اطلاعات در جهان بود و همکاری صمیمانه دو شرکت، توافق بر سر یک استاندارد تازه را امکانپذیر ساخت.

تولیدکنندگان سی دی آنزمان هرگز تصور نمی کردند صنایع رایانه ای و سرگرمی نیز برای ذخیره سازی اطلاعت به سی دی روی آورند.

دو شرکت، کار روی لوح فشرده (سی دی) را در سال ۱۹۷۹ آغاز کردند و هدفشان تولید لوحی بود که بتواند یک ساعت صدا را در خود نگه دارد. اما این میزان بعدا به ۷۴ دقیقه افزایش یافت تا بتوان اجرای کامل سمفونی نهم بتهون را در آن جای داد.

	آلبوم Brothers in Arms متعلق به گروه دایر استریتس به رواج سی دی کمک کرد

کیفیت بالا

نخستین سی دی ها که نوامبر سال ۱۹۸۲ وارد بازار شد برای بازار موسیقی کلاسیک در نظر گرفته شده بود. تصور می شد عاشقان موسیقی کلاسیک از طرفداران موسیقی پاپ و راک متمول ترند و شرکت فیلیپس بر این باور بود که احتمال اینکه آنها سی دی های گران و پخش کننده های گرانقیمت تر را بخرند بیشتر است.

نخستین دستگاه های پخش سی دی (بدون احتساب تورم و با نرخ امروزی برابری ارز) حدود دو هزار دلار قیمت داشتند.

با ضبط نخستین سی دی های موسیقی، شرکت های تولیدکننده متوجه کیفیت بالای این قالب شدند: صداهای زیر و بمی که در نوارهای کاست شنیده نمی شد و فقط در صفحه های گرامافون قابل شنیدن بود، در سی دی به وضوح وجود داشت. در نتیجه بازار سی دی به سرعت گسترش یافت.

اما طی ده سال گذشته، با افزایش سریع فروش اینترنتی موسیقی، فروش سی دی در جهان کاهش یافته است.

با این حال به رغم رواج استفاده از دستگاه های پخش دیجیتال موسیقی نظیر آی پاد، سی دی همچنان بعنوان یک راه مطمئن برای حفظ و نگهداری طولانی مدت موسیقی و داده های رایانه ای مورد استفاده است.